هراس.

دهانت را باز می کنی. چنان باز می کنی که آرواره ات به غرچ غرچ می افتد. به ریه هایت فرمان می دهی هوا را ببلعد، حالا، هوا می خواهی، می خواهی، حالا. اما ششها از فرمانت سرباز می زنند ریه ها جمع می شوند. تنگ می شوند، فشرده می شوند، و ناگهان انگار از نی نوشابه نفس میکشی. دهانت بسته و لبهایت چفت می شود. تنها می توانی خرخر خفه ای بکنی. دستهایت پیچ و تاب می خورد و می لرزد. جایی سدی شکسته است و سیلاب عرق سرد بر تنت می ریزد و خیسش می کند. دلت می خواهد فریاد بکشی. اگر می توانستی، می کشیدی. اما برای فریاد زدن لازم است اول نفس بکشی...

هراس.

///////////////////////////////////////////////////////////